طفـیـــل عشق

    طفیـــــل هستی عشقـنــــد آدمی و پـــــــری       ارادتـی بنـمــا تـا سعـــــــــــادتی بـبــری

    بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش        که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری

    بیا که وضع جهــــان را چنـان که من دیـدم       گرامتحان بکنی می خوری وغم نخوری

    چو مستعـــــد نظــر نیسـتی وصـــال مجوی       که جام جــم نکـند سود وقت بی بصـری

    طـریق عشق طریقـی عجب خطـرناک است       نعــوذ بـالله اگــر ره به مقصــدی نبــری