سعــدیا مرد نکـونام نمیــرد هـرگـــز
مرده آنست که نامش به نکوئی نبرند
امروز روز بزگداشت سعدی علیه الرحمه بود. شخصیت برجسته ادبی
ما که در طول قرنها و سالیان دراز کلام و اندیشه های او با تار و پود
زبان و ادب فارسی و ایرانیان عجین گشته و شهرت عالمگیر او حد و
مرزهای جغرافیایی را در نوردیده .
آثار گران سنگ سعدی گنجینه های تمام ناشدنی برای همه تاریخ است.
کتاب گلستانش زیباترین کتاب نثر فارسی است و اگر آنرا اثر بی نظیر
جهانی در ادبیات بنامیم راهی به گزاف نرفته ایم. او حکایات پند آمیـز
و نصایح را با شیــرین ترین زبان ممکـــن ارائه نموده ونیز با کــلام
گیرایش مضامین عرفانی ، مذهبی ، اخلاقی ، عاشقانه و...را درغایت
استادی در قالب شعر و غزل بما ارزانی داشته است.
آثار درخورستایش سعدی آیینه تمام نمای وجوه انسانی شخصیت ممتاز
اوست . سعدی متدین و مذهبی و حتی متعصب است ولی هرگز دیانت
و تعصب را دست آویز آزار مخالـفـان دین و مذهب خود نمی سازد و
دوست و دشـمن را مورد رافت ، انصاف و مروت قـرار می دهـــــد.
کـوتاه سخن آنکه سعــدی را نیز چون فـردوسی ، مولوی و حافظ باید
نمونه ی کامل انســان متمـدن حقیـقی برای تمامی ادوار تاریخ دانست.
اما تامل در این شخصیتهای فـرهنگ ساز و فـرهنگ شخصیت سـاز
صرف نظر از احساس فخــر و مباهات ناخواستـه یک تاسف و دریغ
را نیـز در ما بر می انگیزد که ................
همه عمر بر ندارم سر ازین خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و توهمچنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم ، ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی
نظری بدوستان کن که هزاربارازآن به
کــه تحیّـتی نویسی و هـــدیّــتی فرســـتی
برو ای فقـیه دانا به خـدای بخش ما را
تو و زهـد و پارسایی من وعاشـقی ومستی
گله از فراق یاران و جفای روزگــاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیرورستی
